இந்த இணையதளத்திலுள்ள புத்தகங்கள் தங்களின் தனி பயன்பாட்டுக்கு மட்டுமே. வேறு தளங்களில் பகிர்வதற்கும், புத்தகமாக்குவதற்கும் அனுமதி இல்லை.

சேசு தொடர்ந்து சொல்கிறார்...

சேசு தொடர்ந்து சொல்கிறார்: “எல்லாவற்றையும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன். எல்லாவற்றையும் தந்து விட்டேன். புதிய திருமுறை நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது. இதை என் ஞாபகமாகச் செய்யுங்கள். உங்கள் குருவைப் போல நீங்கள் தாழ்ச்சியுடனும், பரிசுத்தத்துடனும் இருக்கும்படி உங்களுக்குக் கற்பிக்க உங்கள் பாதங்களைக் கழுவினேன். ஏனென்றால் உங்களுக்கு இதோ சொல்கிறேன், சீடர்கள் தங்கள் குருவைப் போலிருக்க வேண்டும். அதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். மனத்தில் பதியுங்கள். உங்கள் உயர்பதவிகளில் இருக்கும் போதும் இதை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். எந்த சீடனும் குருவுக்கு மேலானவனல்ல. உங்களை நான் கழுவியதுபோல் நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் செய்யுங்கள். அதாவது, சகோதரரைப் போல் ஒருவரையொருவர் நேசியுங்கள். மரியாதை செய்து உதவி புரியுங்கள். ஒருவருக்கொருவர் முன்மாதிரிகை காட்டுங்கள். பரிசுத்தமாயிருங்கள். மோட்சத் திலிருந்து இறங்கின உயிருள்ள அப்பத்தை உட்கொள்வதற்குத் தகுதியாயிருக்கும்படியாகவும் என் நாமத்திற்காக உங்களைப் பகைக்கும் விரோதமுள்ள உலகத்தில் என் சீடர்களாயிருக்க வேண்டிய தைரியத்தை உங்களிலும் இந்த அப்பத்தின் மூலமாகவும் பெற்றிருக்கும்படியாகவும் பரிசுத்தமாயிருங்கள். ஆயினும் உங்களில் ஒருவன் சுத்தமாயில்லை. உங்களில் ஒருவன் என்னைக் காட்டிக் கொடுப்பான். அதனால் என் உள்ளம் ஆழமாய்க் கலங்கியிருக்கிறது... என்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறவனுடைய கரம் இதோ என்னுடன் இம்மேசையில் இருக்கிறது. என் அன்பும், என் சரீரமும் இரத்தமும் என் வார்த்தையும் அவன் தன் வழியைத் திருத்திக் கொள்ளவும், மனஸ்தாபப்படவும் செய்யவில்லை. அவனுக்காகவும் மரணத்திற்குச் செல்லும் நான் அவனை மன்னிக்க ஆசிக்கிறேன்.” 

சீடர்கள் ஒருவரையொருவர் பயந்த பார்வை பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்தேகத்துடன் ஆராய்கின்றனர். இராயப்பர் தம்முடைய சந்தேகங்கள் எல்லாம் புதுப்பிக்கப்பட்டு இஸ்காரியோத்தைக் கூர்ந்து நோக்குகிறார். யூதா ததேயுஸ் சடாரென எழுந்து மத்தேயுவைத் தாண்டி இஸ்காரியோத்தைப் பார்க்கிறார்.

ஆனால் யூதாஸ் எப்படி தன்னைப் பற்றி உறுதியாயிருக்கிறான்! அவனும் மத்தேயுவைச் சந்தேகிப்பது போல் பார்க்கிறான். பின் சேசுவை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே: “ஒருவேளை அது நானாயிருக்குமோ?” என்கிறான். தன் நேர்மையைப் பற்றி மிக நிச்சயமாயிருப்பவன் அவனே என்பது போல் காணப்படுகிறான். பேச்சு விடுபட்டுப் போகாதபடி அவனே அதைச் சொல்லிக் கேட்கிறான்.

சேசு முன்போலவே கரங்களை நீட்டி: “சீமோனின் யூதாஸ்! நீதான் அப்படிச் சொல்கிறாய். நான் சொல்லவில்லை. நீ அப்படிச் சொல்கிறாய். உன் பெயரை நான் உச்சரிக்கவில்லை. நீ ஏன் உன்னையே குற்றஞ்சாட்டுகிறாய்? உன் அந்தரங்க எச்சரிப்பாளரைக் கேள் - உன் மனித மனசாட்சியை. நீ ஒரு மனிதனாக நடக்கும்படி பிதாவாகிய கடவுள் உனக்குக் கொடுத்த மனசாட்சி அது. அது உன்னைக் குற்றஞ் சாட்டுகிறதா என்று கவனி. நீதான் அதை முதலில் அறிந்து கொள்வாய். ஆனால் அது அப்படியல்ல என்று உறுதி கூறுமானால், ஒரு வேடிக்கையாகக் கூட சொல்வதற்கும், அல்லது நினைப்பதற்குமே தகாத ஒரு செயலைப் பற்றி ஏன் ஒரு வார்த்தை கூட நீ சொல்ல வேணடும்? ஏன் அதைப் பற்றிப் பேச வேண்டும்?” 

சேசு அமைதியாகப் பேசுகிறார். ஒரு கற்றறிந்த மனிதன் தன் மாணவர்களுடன் ஒரு கொள்கையை ஆதரித்துப் பேசுவது போல் இருக்கிறது. குழப்ப நிலை கூடுதலாயிருந்தாலும் சேசுவின் அமைதி அதைச் சாந்தப்படுத்துகிறது.

இராயப்பர்தான் யூதாஸை அதிகம் சந்தேகிக்கிறார். யூதா ததேயுஸுக்கு அப்படியே சந்தேகம் இருந்தாலும் அவர் அப்படிக் காணப்படவில்லை. காரணம் யூதாஸினுடைய சர்வ சாதாரணமான நடத்தை அந்த சந்தேகத்தை அடித்து விடுகிறது. இராயப்பர் அருளப்பருடைய சட்டையைப் பிடித்திழுக்கிறார். சேசு காட்டிக் கொடுக்கப்படுவதைப் பற்றிப் பேசியதால் அவருடன் அதிகம் நெருங்கிப் போயிருந்த அருளப்பர் திரும்பிப் பார்க்கிறார். இராயப்பர் அவரிடம்: “அது யார் என்று கேளும்” என்கிறார்.

அருளப்பர் ஆண்டவரின் மார்பில் சாய்ந்தபடியே சேசுவை முத்தமிடுகிற மாதிரி தலையைத் தூக்கி, அவருடைய காதிற்குள்: “ஆண்டவரே, அது யார்?” என்று கேட்கிறார்.

சேசு மிக மெல்லிய குரலில்: “அப்பத்துண்டை குழம்பில் தோய்த்து யாருக்குக் கொடுக்கிறேனோ அவன்தான்” என்கிறார். பின்னும் அவர் ஒரு முழு அப்பத்தை - நற்கருணைக்கு பிட்கப்பட்ட அப்பத்தை அல்ல - எடுத்து அதில் ஒரு பெரிய துண்டைப்பிட்டு தட்டில் இருந்த ஆட்டுக்குட்டிக் குழம்பில் தோய்த்து யூதாஸிடம் கொடுத்து: “இந்தா யூதாஸ், இது உனக்குப் பிடிக்குமல்லவா?” என்கிறார்.மீ மீ பாஸ்கா சடங்கில் இப்படிக் கொடுப்பது வீட்டுத் தலைவர் செய்யக் கூடிய வழக்கமாக அந்நாளில் இருந்தது.

“நன்றி குருவே, எனக்கு இது நிச்சயம் பிடிக்கும்” என்று கூறி, அது என்னவென்று புரியாமல் பயங்கரப் புன்னகையுடன் குற்றத்தைக் காட்டுகிற அப்பத்தைத் தன் வலிமையான பற்களால் கடித்துச் சாப்பிடுகிறான். அருளப்பர் அதிர்ச்சியடைந்தவராய் அந்தக் கொடிய புன்னகையைப் பார்க்கச் சகிக்காமல் கண்களை மூடுகிறார்.

“நல்லது, உன்னை நான் மகிழ்ச்சிப்படுத்தியுள்ளதால் இனி நீ போ. எல்லாம் இங்கே நிறைவேறி விட்டது. (இங்கே என்கிற வார்த்தையை சேசு மிக அழுத்தமாய்ச் சொல்கிறார்.) மற்ற இடங்களில் இன்னும் செய்யப்பட வேண்டியதை, சீமோனின் யூதாஸ், துரிதமாய் செய்” என்கிறார் ஆண்டவர்.

“உடனே உமக்குக் கீழ்ப்படிவேன் குருவே. இனி ஜெத்சமெனியில் உம்மோடு வந்த சேர்ந்து கொள்வேன். நீர் வழக்கம்போல் அங்கு போவீர்தானே?” 

“ஆம்... வழக்கம் போல் அங்கு போகிறேன்.” 

“இவருக்கு என்ன செய்ய வேண்டியிருக்கிறது? இவர் தனியாகவா போகிறார்?” என்று கேட்கிறார் இராயப்பர்.

அதற்கு யூதாஸ் பரிகாசத்துடன்: “நான் ஒன்றும் குழந்தை யல்ல” என்று சொல்லிக் கொண்டே மேல் வஸ்திரத்தைப் போட்டுக் கொள்கிறான்.

“அவன் போகட்டும். என்ன செய்யப்பட வேண்டுமென்று அவனுக்கும் எனக்கும் தெரியும்” என்கிறார் சேசு.

“சரி ஆண்டவரே” என்று கூறி இராயப்பர் மவுனமாகிறார். தன் உடன் கூட்டாளியைச் சந்தேகித்தது பாவம் என்று அவர் நினைக்கிறாரோ என்னவோ. அவர் தம் உள்ளங்கையில் தலையைச் சார்த்தி சிந்தித்தபடியிருக்கிறார்.

சேசு அருளப்பரைத் தம் பக்கம் சாய்த்து: “இராயப்பனிடம் தற்சமயம் ஒன்றும் சொல்லாதே. அது பயனற்ற துர்மாதிரிகையாக இருக்கும்” என்கிறார்.

யூதாஸ்: “குருவே, நான் போய் வருகிறேன். நண்பர்களே, போய் வருகிறேன்” என்கிறான்.

“போய் வா பையா” என்கிறார் இராயப்பர்.

அருளப்பர் சேசுவின் நெஞ்சின் கீழாக சாய்ந்தபடி: “சாத்தான்!” என்கிறார். சேசு மட்டுமே அதைக் கேட்டுப் பெருமூச்செறிகிறார்.

இக்காட்சி முடிவடைகிறது. சேசு சொல்கிறார்: “உன மேல் இரக்கப்பட்டு நான் இக்காட்சியை நிறுத்துகிறேன். இராப் போஜன காட்சியின் முடிவை பின்னால் உனக்குக் காண்பிப்பேன்” என்கிறார்.